کنار گذر انزلی !

  ساخت جاده کنارگذر انزلی از سال 1377 آغاز و از همان ابتدا مطالعات ارزیابی (EIA) نداشته است و بخش عمده ای از این کنارگذر در خلال سالهای بعد ساخته شده و در سال 1382 سازمان حفاظت محیط زیست در نامه ای به معاون حقوقی و امور مجلس رئیس جمهور خواهان اصلاح مسیر آن می شود و در تیرماه همان سال هیات وزیران اجرای راهکارهای سازمان حفاظت محیط زیست را تصویب می نماید .در پی این مصوبه در آذرماه 83 کارگروهی تشکیل و صورتجلسه ای تنظیم گردید که به امضاء معاون محیط طبیعی وقت سازمان و معاون ساخت و توسعه راههای وزارت راه و ترابری و نماینده دفتر پیگیری های ویژه ریاست جمهوری رسید. در این صورتجلسه مقرر شد" به لحاظ اهمیت شروع مجدد عملیات اجرایی پروژه" اجرای عملیات از کیلومتر صفر تا 830+7 و از کیلومتر 11 تا 16 بلامانع بوده و لازم است هر چه سریعتر آغاز شود . یعنی از 16 کیلومتر مسیر، مجوز احداث 13 کیلومتر آن صادر گردید و تنها سه کیلومتر آن بنا شد با یک قوس از کناره تالاب انجام شود. البته خانم دکتر ابتکار نیز این موضوع را رد نمی کند و در مصاحبه 22/5/86 خود با ایسنا می گوید: این مسیر به دلیل قطع کردن کمتر آبراهه ها خسارات کمتری به تالاب وارد می کرد که سرانجام با این مسیر موافقت و مجوز هیات دولت کسب و به وزات راه ابلاغ شد.  وزارت راه و ترابری با امضاء این تفاهم نامه بخشهای مورد علاقه خود رایعنی 13 کیلومتر که بدون ارزیابی زیست محیطی از سازمان مجوز دریافت کرده بود را احداث و سپس کار را متوقف کرد و در حقیقت فقط از امتیاز گرفته شده بهره برداری نمود . در اسفند سال 85 در سفراستانی دولت به استان گیلان به علت تعدد مصوبات و به دور از چشم سازمان مصوبه ای  از طرف دولت به تصویب رسید که در آن اجرای پروژه در مسیر مصوب اولیه تسریح شده بود . سازمان حفاظت محیط زیست سریعاً واکنش نشان داده و در نامه های جداگانه به معاون اول رئیس جمهور و معاون اجرائی رئیس جمهور و استاندار گیلان خواهان اصلاح مصوبه شد در حالی که وزارت راه عملیات احداث را آغاز کرده بود . اداره کل استان گیلان از اجرای آن جلوگیری و پروژه تا کنون متوقف است .بدنبال توقف پروژه ، موضوع به کمیسیون زیر بنائی دولت ارجاع و بحث ها در کمیسیون تخصصی و اصلی نتیجه نداد و بنا شد از منطقه بازدید به عمل آید در روز بازدید سرکار خانم دکتر جوادی و اعضاء کمیسیون تخصصی زیر بنائی دولت که اغلب معاونین وزراء بودند از منطقه بازدید نمودند که خود خاطره جالبی دارد ! مسیر مورد نظر محیط زیست مسیری بود که به علت وجود آب و پوشش گیاهی بوسیله خودرو و قایق قابل پیمایش نبود . همه سردرگم بودند که چگونه باید رفت که خانم دکتر جوادی گوشه چادرش را جمع و وارد آب شد ! زمستان سرد و بارش باران و اینکه همه بنده را نفرین می کردند ! بعد از بازدید بنا شد نتیجه در کمیسیون اصلی مطرح شود که هنوز طرح نشده است . حرف آخر اینکه وقتی از یک مسیر 16 کیلومتری ، برای احداث 13 کیلومتر آن مجوز صادر و احداث می شود که اغلب آن 13 کیلومتر هم تالاب است اما کسی راجع به آن چیزی نمی گوید و خبرنگاران حاضر دیدند که قسمت هایی که قبلاً مجوز داده شده هم جزء تالاب است و هم اکنون اطراف جاده آب و نی و نیلوفر و مریم آبی وجود دارد ! و تنها 3 کیلومتر آن مورد مناقشه قرارد میگیرد و آن سه کیلومتر هم هنوز احداث نشده و سازمان درصدد دفاع از تالاب است ،چرا تمامی گناه متوجه ماست؟!

/ 4 نظر / 13 بازدید
عبدالرضا باقری

سلام مطلبی در باب شاهکار معماری در پارک ملی سرخه حصار نوشته ام. تابلوی رستورانهای متعدد از پنجره اداره کل استان تهران در پارک ملی سرخه حصار قابل رویت است. کمی هم از فعالیتهای سرافرازانه سازمان در مورد جلوگیری از ساخت و ساز در پارکهای ملی علی الخصوص سرخه حصار بنویسید.

سلام آقای دکتر من واقعا از حسن ذوق و احساسا شما خوشحالم فکر نمیکردم ذوق نوشتاری و شوخ طبعی شما تا این حد دلچسب باشد امیدوارم بازهم مطالب بیشتری از شما ببینم

شهشهان

فعالیتهای سازمان در دفاع از محیط زیست ایران قابل تقدیره و به جای خود. بحث اینه که چرا سازمان نمی تونه مقتدر تر عمل کنه؟ چرا باید یه تخریب شروع بشه تا بعد سازمان بخواد جلوی اون رو بگیره؟ چرا نظر سازمان همیشه آخرین نظریه که خواسته می شه؟ اصلا چرا بدون نظرخواهی از سازمان این مصوبات به تصویب می رسن؟ آیا اینها همش به خاطر مظلومیت سازمانه یا بی علاقگی و کم تحرکی سازمان به پیگیری این موضوعات به هر قیمتی؟ چرا تنها جایی که می شه ازش کوتاه اومد محیط زیسته؟ اگر قسمتهای دیگر این جاده هم داخل تالاب بوده پس چرا سازمان جلوش رو نگرفت؟ و خیلی چراهای دیگه.